A study on the translation of Divan e Hafez by Charles-Henri de Fouchécour

Rahimi, Saeed; Amini, Mohsen

doi:10.22067/rltf.2023.79373.1064

A study on the translation of Divan e Hafez by Charles-Henri de Fouchécour

Document Type : پژوهش های زبان و ترجمه فرانسه

Authors

Saeed Rahimi ¹

Mohsen Amini ²

¹ Assistant Professor in Persian Language and Literature, Language and Linguistics center, Sharif University of technology

² French language and literature translator and Iranian studies researcher

10.22067/rltf.2023.79373.1064

Abstract

The purpose of this article is to examine the position of Charles-Henri de Fouchécour (1925-AD), in Iranian studies, in his translation of Divan e Hafez. He has authored four major works in classical Persian literature: Moralia, The description of nature in 11th century Persian lyric poetry, inventory and analysis of themes, Hafez of Shiraz and Elements for a Persian textbook. Fouchécour's works (with the exception of the translation of Divan e Hafez) have not been able to make a turning point in the field of Iranian studies and Persian literature due to the reasons that we will present, most especially because they lack a comprehensive theory. Despite this, in the translation of Divan e Hafez, Fouchécour has achieved an important position in the field of Iranian studies. This translation, is a valuable work due to the translator's correct understanding of Hafez, the correct translation of the sonnets and the description of all the verses. This translation has been well received, based on the numerous reprints that have been made over the course of a decade. As a result, Fouchécour, as an Iranian Studies scholar, has a dual position. On the one hand, he has not achieved much success in his research works; on the other hand, he has immortalized his name in French Iranian Studies by translating Divan e Hafez.

Keywords

Persian poetry

Hafez

translation

Fouché

cour

Iranian studies

Persian language

French language

Subjects

french translation

منابع فارسی

اسلامی ندوشن، محمدعلی. (1385). «ترجمه‌ناپذیری حافظ». سالنامة حافظ‌پژوهی، دفتر 9 . صص 19- 26.

برزگرخالقی، محمدرضا. (1389). شاخ نبات حافظ. تهران: زوار. چاپ پنجم.

حافظ، شمس‌الدین محمد. (1367). دیوان حافظ شیرازی. به کوشش محمد قزوینی و قاسم غنی. تهران: انتشارات زوار.

حسن‌لی، کاووس. (1384). «پروفسور هانری دو فوشه‌کور تنها مترجم تمام دیوان حافظ به زبان فرانسه». حافظ. ش 25. نیمۀ اول اسفند. صص 47- 53.

خرمشاهی، بهاءالدین. (1368). چهارده روایت؛ مجموعه مقاله دربارۀ شعر و شخصیت حافظ. تهران: کتاب پرواز.

خرمشاهی، بهاءالدین. (1383). حافظ‌نامه. تهران: علمی و فرهنگی.

خرمشاهی، بهاءالدین. (1389). از این دو راهه منزل. تهران: قطره.

خرمشاهی، بهاءالدین. (1391). ترجمه‌کاوی. تهران: ناهید.

دیویس، دیک. (1391). «در ترجمه‌ناپذیری شعر حافظ». ترجمة مصطفی حسینی و بهنام میرزابابازاده فومشی. ادبیات تطبیقی 3/1، پیاپی 5. صص 63- 75.

رؤیایی، یدالله. (1385). «حافظ‌خوانی به فرانسه». بخارا. ش 53. تیر و مرداد. صص 498 تا 502.

ساجدی، طهمورث. (1386). «ترجمۀ فرانسوی دیوان حافظ توسط شارل‌هانری دو فوشه‌کور». بخارا. ش 64. آذر و اسفند. صص 489 تا 507.

ساجدی، طهمورث. (1390). تاریخ ایران‌شناسی در فرانسه (تحلیلی از دست‌آوردهای پژوهشی تا سال‌های اخیر). تهران: سفیر اردهال.

شفیعی کدکنی، محمدرضا. (1381). «در ترجمه‌ناپذیری شعر». ایران‌شناسی، سال چهاردهم، شماره 56. صص 743- 749.

شُورِل، ایو. (1389). ادبیات تطبیقی. ترجمۀ طهمورث ساجدی. تهران: امیرکبیر.

علائیِ‌حسینی، مهدی. (1381). «سیمای جهانی حافظ در قلمرو ایران‌شناسی» در مجموعه‌مقالات نخستین همایش ملی ایران‌شناسی. ج 1. تهران: بنیاد ایران‌شناسی.

فرید، طاهره. (1376). ایهامات دیوان حافظ. تهران: طرح نو.

فوشه‌کور، شارل‌هانری دو. (1377). اخلاقیات (مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از سدۀ سوم تا هفتم هجری)، ترجمۀ محمدعلی امیرمعزی و عبدالمحمد روحبخشان. تهران: چاپ مشترک انجمن ایران‌شناسی فرانسه در ایران و مرکز نشر دانشگاهی.

مرتضوی، منوچهر. (1383). مکتب حافظ (مقدمه ‌بر حافظ‌شناسی). تبریز: ستوده.

منوچهری دامغانی. (1379). دیوان منوچهری دامغانی، به کوشش محمد دبیرسیاقی. تهران: انتشارات زوار.

هاشمی، بهزاد و محسنی، شهباز (1398). «ترجمه‌پذیری اشعار حافظ؛ با نگاهی به برگردان فرانسوی فوشه‌کور». نشریة علمی زبان و ترجمة فرانسه، دورة دوم، شمارة اول (پیاپی 2) بهار و تابستان. ص 255 تا 274.

یاحقی، محمدجعفر. (1386). فرهنگ اساطیر و داستان‌واره‌ها در ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ معاصر.

منابع غیر فارسی

Hâfez de Chiraz. (2006). Le Divân. Traduit par Charles Henri de Fouchécour. Lagrasse, Verdier.

Send comment about this article

Name *

Enter Name.

Email Address *

Enter a valid email address.

Affiliation *

Enter a vaid affiliation.

Comments *

Enter comments (At leaset 10 words)