Traduisibilité des poèmes de Hafez en se basant sur la traduction de Fouché Coure

Document Type : پژوهش های زبان و ترجمه فرانسه

Author

Université Azad Islamique de Mahabad, Téhéran, Iran

Abstract

Résumé
La traduction de la poésie a été depuis toujours l'un des sujets les plus délicats des recherches en traductologie et a constamment attiré l'attention des critiques dans ce domaine. La fusion du langage de la poésie avec les sentiments du poète ainsi que l'ambiguïté et la complexité de la structure du poème et son association avec des éléments tels que les figures de style, les formes imaginatives et la musique de la poésie ont rendu la traduction de la poésie hors de portée, et pour certains experts en traduction, impossible. En ce qui concerne le  Recueil de Hafiz, avec toutes les caractéristiques de sa poésie et l'entrelacement de la forme et du fond, et en particulier les symboles et des figures employés par Hafez, il semble que sa traduction est pratiquement impossible. Le but de cet article, formulé avec une approche descriptive analytique, est de passer au crible de la satire la traduction des poèmes de Hafez, réalisée en français par Charles Henri de Fouché Coure, spécialiste de la littérature iranienne, en examinant les difficultés et les lacunes de cette traduction, et d'identifier les problèmes liés à ce défi. De prime abord, nous allons examiner les particularités des deux sonnets de Hafiz, choisis au pur hasard, dont les propriétés pourraient être appliquées à l'ensemble  du recueil,  ensuite nous allons procéder à  l'examen de leur traduction. Nous observerons ensuite que le fait que certains aspects de la poésie aient été négligés dans ladite traduction, quelle serait leur retombée  dans la transmission du message de Hafiz, dans la mesure où ils pouvaient  interférer avec la transmission du message textuel, car chez Hafiz il est vraiment impossible de dissocier la forme du fond et l'esprit du corps.

Keywords


احمدی، محمدرحیم. (1395). نقد ترجمه ادبی. تهران: رهنما.
جفری، آرتور. (1372). واژه‌های دخیل در قرآن مجید. ترجمه فریدون بدره ای. تهران: توس.
حافظ، شمس‌الدین محمد. (1372). حافظ. تصحیح قزوینی و قاسم غنی. تهران: نگاه.
حافظ. (1380). حافظ به چهار زبان فارسی، انگلیسی، فرانسه، آلمانی. ترجمه فریدریش روکرت، آرتور جان آربری، هومن نیک بل، ونسان مونتی. تهران: فرهنگسرای میردشتی و نشر پیکان.
حافظ، شمس‌الدین محمد. (1382). غزلیات حافظ. تصحیح عبدالعلی ادیب برومند. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
حدیدی، جواد. (1373). از سعدی تا آراگون، تأثیر ادبیات فارسی در ادبیات فرانسه. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
خرمشاهی، بهاءالدین. (1367). حافظ‌نامه. ج.2. تهران: علمی فرهنگی و سروش.
دهخدا، علی‌اکبر. (1371). لغت‌نامه. تهران: دانشگاه تهران.
لطفی پور ساعدی، کاظم. (1379). درآمدی به اصول و روش ترجمه. تهران: مرکز نشر.
میرعمادی، سید علی. (1369). تئوری‌های ترجمه و تفاوت ترجمه مکتوب و همزمان. تهران: بهارستان.
هاشمی میناباد، حسن. (1383). ترجمه عناصر فرهنگی. مطالعات ترجمه. شماره 5.
هاشمی میناباد، حسن. (1396). ابزارهای مفهومی نقد ترجمه (2)، فنون و راهبردها، تکنیک‌ها و تاکتیک‌ها. فصل نامه نقد کتاب. سال سوم شماره 12. زمستان.
Berman Antoine. (1984). l'Epreuve de l'etranger, culture et traduction dans l'Allemagne romantique, Gallimard.
Berman Antoine. (1999). la traduction et la lettre ou l'auberge du lointain, Seuil.
De Fouchecour Charles-Henri (2006).Le Divân, Hâfez de Chiraz par. Verdier poche, Paris.
Gharagozli Kâmrân. (2007). Entretien avec Henri de FoucheCour, Revue de Teheran. n 22, septembre.
Monteil Vincent (2001). HAFEZ in English, French, German and Persian, Farhangseray Mirdashti.
Safa Z. (1964). Anthologie de la poesie persane. Gallimard.
Zendehboudi Mehran. (2008). la traductologie française, Mohaggeg
CAPTCHA Image