برگسون، ه. (1368). پژوهشی در نهاد زمان و اثبات اختیار. ترجمه علیقلی بیانی. تهران: شرکت سهامی انتشار.
برگسون، ه. (1375). مادّه و یاد. ترجمه علیقلی بیانی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
پاینده، ح. (1389). نظریههای رمان: از رئالیسم تا پسامدرنیسم. چاپ دوم. تهران: نیلوفر.
پیرسون، ک. آ؛ مولرکی، ج. (1389). فلسفه برگسن. ترجمه محمدجواد پیرمرادی. تهران: سمت.
جواری، م.ح؛ افخمینیا، م؛ عبدی، آ. (1401). «از هزارتوی زبان تا هزارسوی انسان و جامعه نگاهی سوسیوکریتیک به چند اثر از ژرژ پرک»، پژوهش ادبیات معاصر جهان، دوره 27، شماره 1.
حیدری، م؛ قائممقامی، آ؛ پورعزت، ف. (1401). «هویت و سرگشتگی انسان معاصر در آثار ژان اشنوز، از منظر فلسفۀ هستیشناسی بنیادین مارتین هایدگر»، نشریه علمی-پژوهشی زبان و ترجمه فرانسه، دوره پنجم، شماره دوم (پیاپی 9).
دارتیگ، آ. (1373). پدیدارشناسی چیست؟. ترجمه دکتر محمود نوالی. تهران: سمت.
دلوز، ژ. (1392). برگسونیسم. ترجمه زهرا اکسیری و پیمان غلامی. تهران: روزبهان.
ژان، و. (1380). بحث در مابعدالطبیعه. ترجمه یحیی مهدوی. تهران: خوارزمی.
سلیمینوه، ا. (1396). «پیوند میان عرفان و اخلاق با ماشین در فلسفۀ برگسون»، متافیزیک (مجله علمی ـ پژوهشی)، سال نهم، شماره24، پاییز و زمستان.
شاطری، گ؛ ساداتیزاده، س. (1403). «دیرند، حافظه و همبودی گذشته و حال در فلسفه برگسون»، فصلنامه فلسفه غرب، سال سوم، شماره اول (9)، بهار.
صافی پیرلوجه، ح. (1391). «ضمیر دوم شخص در داستان های فارسی»، نشریه زبان و زبان شناسی، دوره هشتم، بهار و تابستان، شماره 15.
فارسیان، م. ر؛ احمدی،. س. (1391). «بررسی نظام تنشی گفتمان در مردی که خواب است اثر ژرژ پرک رویکرد نشانه-معناشناسی»، دوفصلنامه علمی-پژوهشی مطالعات زبان و ادبیات فرانسه، دوره 3، شماره 1 - شماره پیاپی1.
لاول، ب. (1386). حافظه و یادگیری. ترجمه غلامرضا احمدی. تهران: انتشارات ققنوس.
مشایخی، ع؛ آزموده، م. (1392). دلوز، ایده، زمان. تهران: بیدگل.
نادرزاده گوارشکی، م؛ مرادخانی، ع؛ افشار، ح. (1400). «مفهوم دیرند در فلسفهی هانری برگسون و تاثیر آن بر روایت در جنبش سینمای هنری اروپا.»، غربشناسی بنیادی، پژوﻫﺸگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، سال 12، شماره اول.
Ahmadi, M-R. (2009). «La figure et la zone narratoriales dans La Vie, mode d’emploi », Revue de Recherches en Langue et Littérature Françaises, année 52 N°. 213.
Aubert, N. (2011). « Proust et Bergson : La mémoire du corps ». Revue de littérature comparée, 2011/2n°338, p.133-149. DOI : 10.3917/rlc.338.0133.
Ayati, A., & Mahdavi Zadeh, M., & Zeynali Nejad, D. (2020). «Les stratégies autofictionnelles dans W ou le souvenir d’enfance de Georges Perec et Dora Bruder de Patrick Modiano », Revue des Études de la Langue Française, Volume 12, Issue 2.
Bergson, H. (1965). Duration and Simultaneity. Translated by Leon Jacobson, New York: The Bobbs-Merrill Company.
Bergson, H. (1986). Matière et mémoire. Paris: PUF.
Burgelin, C. (1990). George Perec. Paris: Seuil.
Dreyfus, R. (1924). Souvenirs sur Marcel Proust. Paris : Grasset.
Halbwachs, M. (1997). La mémoire collective. Paris : Editions Albin Michel.
Perec, G. (1967). Un homme qui dort. Paris : Éditions Denoël.
Perri, T. (2014). « Bergson’ Philosophy of Memory», Philosophy Compass, Vol. 9, n ͦ 9.
Richardson, B. (1991). «The Poetics and Politics of Second Person Narrative», Genre, n° 24.
Van Montfrans, M. (1999). George Perec : la contrainte du réel. Amesterdam : Rodopi.
Wolff, E. (1957). «La théorie de la mémoire chez Bergson», in Archives de philosophie.
Yvan, F. (2007). «L’extase du vide de Un homme qui dort à Espèces d’espaces de George Perec», in Savoirs et Clinique, n ͦ 8.